چه انتظار غريبي

تو بين منتظران هم       عزيز من چه غريبي

عجيب تر كه چه آسان نبودنت شده عادت

چه بي خيال نشستيم، نه كوششي نه وفايي

فقط نشسته و گفتيم :

                             خدا كند كه بيايي